"cinayeti kör bir kayıkçı gördü"

ETHEM DİNÇER YAZIYOR...
 sanayi devrimi başladığında avrupa'da, insan hayatı bir 'hiçti'.

 örneğin ingiltere'de çalışmaya başlama yaşı 5-6'ya kadar düşmüştü.

 20'li yaşları geçebilen emekçiler kendilerini şanslı sayıyorlardı.

 çalışanlar tezgah başında ölüyor ve 'kimse umursamıyordu'.

 tarih sayfaları 200-300 yıl geriyi gösteriyordu.

  insanlık çalışma yaşamında, sosyal güvenlikte kazanımlar elde edebilmek için canı pahasına, kanı pahasına direndi, ses verdi. yüz yıllar süren hak arama mücadelesi küçük adımlarla da olsa 'insanca' yaşamın yolunu açtı.

 şimdi tuzla'da ortaçağ koşullarından daha 'korkunç' bir durum hüküm sürüyor.

 neredeyse her gün bir işçi ölüyor ve kimse umursamıyor.

tbmm, basın, işveren örgütleri, yazarlar, çizerler, meslek odaları... cılız sesler dışında kimsede vicdan çığlığı bile yok.

daha kötüsüyse 'emekçiler' umursamıyor. işçi sınıfının merkezi sayılabilecek komşu bölgeler, kartal, gebze, maltepe, sakarya... da fabrikalarda çalışan işçilerden tek bir dayanışma sesi çıkmıyor...

işçi sınıfı 'ortaçağ' koşullarıyla 'terbiye' ediliyor...

ses verebilse 'kum torbaları' bile ses çıkaracak! bağıracaklar belki de 'filikaya insanları değil bizi yükleyin!'

dilleri yok ne yazık ki...

ne yazık ki insanlık da dilini yutmuş...

cinayetleri görmüyor, savaşları görmüyor, insanlığını kaybettiğini görmüyor...

insanlık yeniden gün yüzüne çıkınca yaşadığımız günleri nasıl değerlendirecek bilemiyoruz..

tek şeyden eminiz...

cinayetleri görmeyenler, ses çıkarmayanlar, tepki göstermeyenler de 'deneme filikasına kum torbası yerine insan bindirenler kadar' suçlu olacak...

tarih bu suçu hepimize yazacak!

atilla ilhan'ın şiirinde sese gelen vapurlar suçumuzu hep hatırlatacak....

'cinayeti kör bir kayıkçı gördü... ben gördüm, kulaklarım gördü... vapur kudurdu kuduz gibi böğürdü... hiç biriniz orada yoktunuz!'...