YEŞİL RİZE'DE SARI SENDİKACILIK

AZİZ ÇELİK YAZIYOR...

  Çocukluğum yeşilin binlerce tonuyla içiçe, Rize’de geçti. Renkleri neredeyse yeşilin tonlarından ibaret sanırdım. Köyümüzde Çay-Kur’un bir yaş çay işleme fabrikası vardı. Bu yüzden fabrika sadece çay fabrikası demekti çocukluğumda. Başka fabrikalarının varlığını yıllar sonra öğrendim.

 Babam çay fabrikasında işçiydi. TekGıda-İş üyesiydi. Bu yüzden sendika ve “Tek Gıda” sözlerini hep yan yana duydum. Rize SSK Hastanesi yolu üstündeki TekGıda-İş binası o yıllardan zihnimde kalan sendika simgesidir. Her çay fabrikasında bir sendika şubesi vardı o zamanlar. “Tek Gıda” ile köylere sendika girmişti.

Sonra zaman değişti. Özel çay fabrikaları türedi 1980’lerde. Sonra çay para etmez, üretici parasını alamaz oldu. Çay-Kur fabrikaları eskisi kadar işçi almaz, özel çay fabrikalarına ise sendika giremez oldu...

Türk-İş Genel Sekreteri ve TekGıda-İş Sendikası Genel Başkanı Mustafa Türkel’in Rize’de Çay-Kur Genel Müdürlüğü önünde “sendikal haklar, özgürlük ve demokrasi” nöbetine başlaması çocukluğuma götürdü beni.

Türkiye’nin en eski ve köklü sendikalarından bir olan ve 55 yıldır çay işçisiyle bütünleşmiş TekGıda-İş’in Genel Başkanı’nı bu eyleme zorlayan ne? Bu sorunun yanıtı hiç karmaşık değil: Eylemin nedeni, simgesi mavi ve yeşil olan Rize’de aylardır devam eden sarı sendikacılık zulmü. Sırtlarını iktidarın gücüne, hükümete dayayanlar aylardır Çay-Kur işçisinin ensesinde boza pişiriyor.

Sarı sendikacılık ülkemizde çeşitli kılıklar altında hep var oldu. İşçilerin örgütlenmesinin ve hak aramasının kaçınılmaz olduğunu fark edenler kaleyi içten fethetmeyi denedi. İşçi sınıfı hareketi işveren güdümlü örgütlenmelerle, sarı sendikacılıkla tarihinin her döneminde karşı karşıya kaldı. Ancak son yıllarda görülmedik ve organize bir sarı sendikacılık dalgasıyla yüz yüzeyiz.

İktidarın gücüne, devletin gücüne dayalı bir sarı sendikacılık dalgası gelişiyor. Bunun için merkezi ve yerel yönetimlerin bütün imkanları seferber ediliyor. İktidar partisinin milletvekilleri, il başkanları, kamu kuruluşlarının genel müdürleri, iktidar yanlısı amirler işçiler üzerinde terör estiriyor. Bir tür çete faaliyeti de denebilir. Yandaş sermaye gruplarından aldıkları teçhizat, araç gereç desteği de çabası. İşçileri Türk-İş ve DİSK’ten istifa ettirip yandaş sendikalara üye olmaya zorluyorlar.

AKP hükümeti döneminde kamu kuruluşlarında Türk-İş üyesi sendikalara karşı büyük bir taarruz başladı. Önce Türk-İş üyesi Orman-İş Sendikası üyeleri AKP’li bürokratların baskısıyla sendikalarından istifa ettirilip Öz Orman-İş Sendikası’na üye olmaya zorlandılar. Benzer bir baskı AKP’li belediyelerde de yaşanıyor.

Belediye-İş ve Genel-İş üyesi işçiler Hak-İş’e bağlı Hizmet-İş’e geçmeye zorlanıyor. Geçtiğimiz günlerde Rize’nin İyidere ilçesinde Belediye-İş’ten istifa ettirilen işçilerin Hizmet-İş’e “geçiş” törenine Belediye Başkanı da katılmış ve konuşmasında Hizmet-İş Sendikasını öve öve bitirememiş. Bu ibret belgesini http://www.ozgida-is.org.tr/basin_aciklamasi/20-06-2008.html adresinden okuyabilirsiniz.

Ve bu taarruzun son aylardaki hedefi ise TekGıda-İş. Ama kimse yanılmasın; Saldırı TekGıda-İş’le sınırlı kalmayacak. Özel sektördeki örgütlenmelerinde de büyük zorluklar yaşayan TekGıda-İş’e karşı Çay Kur’da yapılan saldırı son derece manidar.

İşçi hakları yok edilirken meydanlara çıkamayan sendikacıların bir kısmı bugün “kayıt yok, şart yok, egemenlik milletin” diyerek “ortak akıl” adıyla meydan meydan AKP’ye destek için dolaşıyor. Soralım onlara: Peki işçinin iradesi üzerindeki bu kayıt ve şartlar ne? İşçinin iradesine karşı bu zulüm ne? İşçiyi zorla, tehditle üyesi olduğu sendikadan istifa ettirmek neyin nesi? İşlerine geldiğinde “milli irade” diyenlere soralım: Peki nerede işçinin iradesi!

Türk-İş Genel Sekreteri Türkel, yeşil Rize’de sarı sendikacılığa karşı, sendika hakkı için nöbette. Haydi unutmayalım bu dayanışmayı!

Birgün