GELECEĞİNİ BİLİYORDUM

NEDİM İNCE YAZIYOR... 

Evrimin bir aşamasında insan beyni artık varolduğu kişinin doğadan ve diğer insandan farklı bir şey olduğunu anladı. Bir süre sonra doğa bir yana, diğer insan bir yana,  ben bir yana diye düşünmeye başladı. Avcı-toplayıcı yaşamdan, tarım yaşantısına geçince, yerleşik düzende köy ve kentleri kurunca bir kez daha ve daha da güçlü olarak doğadan, diğer insandan farklı olduğunu duyumsadı.

            İnsanın doğadan, diğer insanlardan farklı olduğunu algılaması aynı zamanda derin bir yalnızlığı algılamasına da yol açtı. Doğadan, diğer insanlardan kopan insan sosyal bir varlık olma özelliğini geliştirerek bu derin yalnızlığına çare üretmeye çalıştı. Akrabalar, kabileler yalnızlığın giderilmeye çalışıldığı ilk alanlar oldu. Değişik amaçlarla bir araya gelinen gruplar, topluluklar yine yalnızlığa çare aranan yerler olarak görüldü. Bu gruplara, topluluklara aynı köylü olmak, aynı kentli olmak, aynı dernekte çalışmak, aynı işte çalışmak, aynı siyasi partiden olmak ve benzeri gibi örnekler sayılabilir.

            İnsanlar topluluk içinde yine de kendini yalnız hissettiği zamanlarda daha bire bir bu sıkıntısını paylaşacak insanlar aradı ve buldu da; adına arkadaş dendi dost dendi…

            Arkadaşın, dostun değerini bilenler ona emek harcadılar, bedel ödediler, onu yücelttiler, geliştirdiler, zenginleştirdiler ve sayesinde zaman zaman yalnızlık hissinden kurtulma şansını elde ettiler.

Tersine davrananlar daha derin bir yalnızlığa gömüldüler ve buradan çıkmanın başka yollarını ararken daha çok para kazanmak, daha çok tüketmek, daha çok iktidar sahibi olmak gibi çarelere başvurdular ama o yolar bataklık gibiydi ve çırpındıkça daha derin yalnızlıklara  doğru yol aldılar.

Dilerseniz arkadaşlığın, dostluğun değerini vurgulayan kısa bir anonim öykü ile yazıyı sonlandıralım.