İkinci Kademe

NEHİR DİNÇER YAZIYOR...

 Bugün çok mutluyum.Çünkü bugün altıncı sınıfın ilk günü. Okulumuzun ikinci katına çıktık artık. İkinci kademe olduk.

Asuman Öğretmen tekrar birinci sınıfları okutmaya başladı. Bizim ise daha fazla öğretmenimiz oldu. Türkçe, matematik, fen ve sosyal bilgiler dersimize ayrı ayrı öğretmenler giriyor. Hem şimdi yemekhaneye çıkmak için iki kat çıkmayacağız. Bir kat çıkmak yetecek.

Tabii mutlu olmamın en büyük nedeni arkadaşlarımı görebilmiş olmam. Aslında henüz hepsini göremedim. Çünkü tatil henüz bitmedi. Fakat bizim için altıncı sınıfa hazırlık çalışması var. Yaklaşık iki hafta gideceğiz ve üç gün sonra okul açılacak.

Aslında sınıfı özlemediğimi, evde eğlendiğimi söylüyordum. Ama yanılıyormuşum. Çok özlemişim. Evet, rahatlığı seviyorum ve erken kalmaktan da hiç hoşlanmıyorum. Ancak erken kalkmayı da çok olmasa da özlemişim.  Yine de geç kalkmaya alıştığım için ilk gün çok zorlandım. Hem geç yatmaya alıştığım için de hiç uykum gelmemişti okula gitmeden bir gece önce.  Uykusuz kaldım.  Evde olsam öğleye kadar kendime gelemezdim. Okul açtı uykumu.

Yazın yaptıklarımı çok özleyeceğimi biliyorum. Ama annem ‘Aman, yaz yine gelir.’ Diye başlıyor konuşmaya. Sonra da derslerimin her şeyden önce gelmesi gerektiğini, okulumun değerini bilmem gerektiğini anlatıyor. Her ne kadar bunları dinlemekten sıkıldıysam da haklı annem. Özellikle de derslerim ve okulum hakkında söyledikleri çok doğru. Ama ben okulun başlaması yani yazın bitmesi nedeniyle, okula başladığım ilk günlerde beni sadece ‘Aman, yaz yine gelir.’ sözü etkiliyor.

Yazın yaptıklarımı kışın, kışın yaptıklarımı da yazın özlüyorum.  Yazın hep kışı düşünüyorum. Ama kışın yazın yaptıklarımı özlesem de, okul beni bu düşüncelerden kurtarıyor. Çünkü okulda yaptıklarım beni eğlendiriyor. Fakat üşümeyi sevmiyorum. Keşke kışın da güneş beni ısıtabilse… O zaman hiç sorun kalmaz.

Nehir Dinçer